BUIKGEVOEL

 

De buik is een veelbesproken deel van het lichaam. Helaas vaak in negatieve zin: we vinden hem te dik, hij doet pijn, hij zit in de weg… Onze buik is een heel belangrijk onderdeel van wie we zijn. Je buik bepaalt voor een belangrijk deel hoe gelukkig jij bent met je leven.

Je kunt de buik in drie lagen verdelen: de bovenbuik, de middenbuik en de onderbuik. Elk deel speelt een rol in het registreren van prikkels van buitenaf en het vormen van gevoelens daarover. De meest subtiele en vluchtige gevoelens resoneren vooral in het bovenste deel van je klankkast, de meer fundamentele gevoelens en oergevoelens vooral in het onderste deel van je buik.

 

BOVENBUIK: JOUW REACTIE OP DE BUITENWERELD

 

MIDDENBUIK: WAT LAAT JIJ VAN JEZELF ZIEN?

 

ONDERBUIK: WIE JE DAADWERKELIJK BENT

 

Begrippen als ‘onderbuikgevoel’, ‘knoop in je maag’ en ‘vlinders in je buik’ bestaan niet voor niets. Dat is ook waarom lichaamswerk zo belangrijk is bij het verwerken van bijvoorbeeld traumatische ervaringen of stress. Omdat we niet alleen met onze hersens prikkels verwerken, maar met ons hele lijf.

 

 

KOESTER JE BUIK

 

Dit doet je hopelijk ook beseffen hoe belangrijk het is om dit lichaamsdeel te erkennen en te koesteren. Goed zorgen voor je buik betekent goed zorgen voor je gevoelsleven. Help je buik om gevoelens die niet (langer) bij jou horen, los te laten en fijne gevoelens over het zelf toe te laten. In plaats van schuldgevoelens, schaamte en afkeuring heeft je buik liefde nodig. Als je buik er mag zijn, mag jij er zijn.

Als je buik gevoed wordt met dingen die goed te verteren zijn, dan kunnen alle gevoelens die in jou zijn, ook op een gezonde manier worden verteerd. Die voeding bestaat letterlijk uit eten en drinken, maar ook uit informatie die je wel of niet tot je laat komen en situaties waar jij jezelf wel of niet in plaatst. Maak vandaag eens écht contact met je buik en vraag hem wat hij nodig heeft.

 

© Jacqueline Rietveld

Bron: Inspirerend leven

 

 

14 jaar geleden werd mijn oudste dochter geboren, 4 jaar later, mijn jongste.

 

Mijn buik had al veel gedragen: 𝐭𝐫𝐚𝐮𝐦𝐚'𝐬 die ik al sinds ik een klein Delfientje was meedroeg, 𝐟𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐞𝐠𝐞𝐡𝐞𝐢𝐦𝐞𝐧, 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐫𝐥𝐞𝐢 𝐨𝐩𝐠𝐞𝐤𝐫𝐨𝐩𝐭𝐞 𝐞𝐦𝐨𝐭𝐢𝐞𝐬, 𝐞𝐧𝐞𝐫𝐠𝐢𝐞𝐛𝐚𝐥𝐥𝐞𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐢𝐤 𝐯𝐞𝐫𝐳𝐚𝐦𝐞𝐥𝐝𝐞, 𝐇𝐏𝐕, ...

Maar vanaf toen had het dus ook mijn dochter gedragen.

Ik ben mijn buik, mijn baarmoeder in het bijzonder zo dankbaar voor alles wat ze voor me gedaan heeft.

Helaas moest ik vorig jaar (door HPV, 3e x een CIN3) 𝐚𝐟𝐬𝐜𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐯𝐚𝐧 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐛𝐚𝐚𝐫𝐦𝐨𝐞𝐝𝐞𝐫 nemen, medisch nodig etc, dat snapte ik allemaal wel met mijn hoofd, maar mijn gevoel, nee, dat klopte niet meer...

 

𝐖𝐚𝐭 𝐦𝐨𝐞𝐬𝐭 𝐢𝐤 𝐧𝐮 𝐝𝐨𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐦𝐢𝐣𝐧 "𝐛𝐮𝐢𝐤𝐠𝐞𝐯𝐨𝐞𝐥", 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐢𝐧𝐭𝐮𝐢̈𝐭𝐢𝐞, 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐦𝐨𝐞𝐝𝐞𝐫𝐠𝐞𝐯𝐨𝐞𝐥, 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐛𝐫𝐨𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐳𝐢𝐣𝐧, 𝐝𝐞 𝐨𝐨𝐫𝐬𝐩𝐫𝐨𝐧𝐠 𝐯𝐚𝐧 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐤𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧, 𝐯𝐚𝐧 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐡𝐞𝐥𝐞 𝐯𝐫𝐨𝐮𝐰𝐳𝐢𝐣𝐧...

 

Daar kon ik niet mee overweg. Ook hier dus: een rouwproces.

Je kan het allemaal wel snappen met je hoofd, maar als je lijf niet mee wil, als je hart niet mee wil en als je gevoel (als gevoelsmens kan dat tellen!) niet mee wil inhet proces... ja wat moet je dan??

 

Dit kon ik niet alleen. 𝐈𝐤 𝐯𝐫𝐨𝐞𝐠 𝐨𝐦 𝐡𝐮𝐥𝐩 (jaja, dat heb ik ondertussen ook geleerd )

Ook ik kreeg dan gelukkig hulp en door middel van 𝐭𝐫𝐚𝐮𝐦𝐚𝐯𝐞𝐫𝐰𝐞𝐫𝐤𝐢𝐧𝐠, 𝐯𝐢𝐬𝐮𝐚𝐥𝐢𝐬𝐭𝐚𝐭𝐢𝐞𝐬, 𝐨𝐩𝐬𝐭𝐞𝐥𝐥𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 etc, waar ik heel dankbaar voor ben en alles wat ik mistte heeft nu ook zijn nieuwe plaatsje gekregen.

 

 

𝐕𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐠, 𝟏𝟒 𝐣𝐚𝐚𝐫 𝐠𝐞𝐥𝐞𝐝𝐞𝐧 𝐰𝐞𝐫𝐝 𝐢𝐤 𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐦𝐨𝐞𝐝𝐞𝐫

 

Ik beviel om 11u van een prachtdochter Anouk.

Ik voelde meteen dat ze bijzonder was en dat IS ze. Op haar eigen-wijze manier zoekt ze haar weg in het leven.

En ik ben zó trots op de manier waarop ze dat doet.

 

𝐈𝐤 𝐳𝐞𝐠 "𝐞𝐜𝐡𝐭 𝐳𝐞𝐥𝐟 𝐦𝐨𝐞𝐝𝐞𝐫", 𝐨𝐦𝐝𝐚𝐭 𝐢𝐤 𝐝𝐚𝐭 𝐧𝐚𝐭𝐮𝐮𝐫𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐚𝐥 𝐰𝐚𝐬. 𝐈𝐤 𝐰𝐚𝐬 𝐚𝐥 𝐦𝐚𝐦𝐚, 𝐢𝐤 𝐰𝐚𝐬 𝐅𝐢𝐞𝐧𝐭𝐣𝐞 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐚𝐥, 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐤𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐭𝐨𝐞𝐧𝐦𝐚𝐥𝐢𝐠𝐞 𝐞𝐜𝐡𝐭𝐠𝐞𝐧𝐨𝐨𝐭 𝐗𝐚𝐯𝐢𝐞𝐫 en ik zorgde als onthaalmoeder ook voor talrijke schatjes van patatjes , dus mama van velen... Dat ben ik altijd al geweest, mijn bijnaam op school was niet voor niets 'moederkloek'.

 

Helaas, door het 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐥𝐢𝐣𝐝𝐞𝐧 van Xavier kwam er een heftige breuk in de familie. De heftigheid van zijn 𝐳𝐢𝐞𝐤𝐭𝐞𝐩𝐫𝐨𝐜𝐞𝐬 die Multiple Sclerose had meegebracht en vooral door de daarbij horende pijn bij iedereen waren diepe barsten gekomen in onze eens zo hechte familieband. Met als gevolg dat heel wat pogingen om het contact met de kinderen te behouden niet lukten.

 

Als 𝐩𝐥𝐮𝐬𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫 heb je, zoals jullie vast wel weten, geen enkel recht op een regeling. Logisch ergens en toch... pijnlijk. Voor mij, maar ook voor mijn inmiddels 3-jarige dochter, 𝐝𝐢𝐞 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐩𝐚𝐩𝐚 𝐯𝐞𝐫𝐥𝐨𝐨𝐫, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐨𝐤 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐛𝐫𝐨𝐞𝐫 𝐞𝐧 𝐳𝐮𝐬 𝐞́𝐧 𝐝𝐞 𝐫𝐞𝐬𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐟𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐞.

Elke verjaardag, elke wat voor 'speciale' dag dan ook, wordt haar papa extra gemist, wordt haar zus extra gemist en wordt haar broer extra gemist... zowel bij haar als bij mezelf.

 

Nu vraag je je af waarom ik dit vertel?

 

Ik wil jullie een glimp geven over mijn eigen levenspad, dat niet over rozen liep, om jullie te tonen dat je, met wilskracht, met veerkracht, met hulp, als je het niet alleen kan er wél weer bovenop kan komen. Dat er altijd licht is aan het einde van de tunnel.

 

Als je hulp nodig hebt, reik dan alsjeblieft uit, je bent NOOIT alleen. Dat beloof ik je.

 

Als je me nodig hebt, bel me 0468136580, mail me info@adem-ruimte.be

 

Maar nu, ga ik de verjaardag van mijn dochter vieren..

 

Blogartikelen: